Και …μετά;

Μια απ τις πιο έντονες ερωτήσεις/κριτικές που δεχόμαστε είναι: «Εντάξει, γίναμε ‘εμείς’. Μετά τι κάνουμε; Δεν θα πάτε πουθενά, αν δεν ορίσετε το μετά».

Οι λόγοι που δεχόμαστε αυτό το ερώτημα κατά την άποψή μας είναι δύο:

1. Σπάνια πραγματικά διαβάζουμε όταν διαβάζουμε ένα κείμενο. Οπότε, τα παρακάτω μπορεί να πέρασαν απαρατήρητα:

«Ας γίνουμε δεκάδες χιλιάδες, και ας καλέσουμε σε συμμαχία και όλες τις οργανώσεις/συλλογικότητες που υποστηρίζουν ότι είναι κατά των Μνημονίων.
Η λογική μας είναι ότι με την επίτευξη μιας πρώτης, έστω και στοιχειώδους συμφωνίας, είμαστε ήδη εμείς, οι πολίτες που συμφωνούμε σ’ αυτά τα τρία σημεία, οι πολίτες που μπορούμε να συναποφασίζουμε.
Αφού δημιουργήσουμε το εμείς, αφού δηλώσουμε και βιώσουμε μέσα από την επίτευξη συμφωνίας τι μας συνδέει, θα μπορέσουμε να συζητήσουμε το πώς θα κατακτήσουμε τη Δημοκρατία μας και πώς θα στηρίξουμε τις αλλαγές που έχουμε ανάγκη να δούμε.»

«Καθόμαστε όλοι σ ένα “τραπέζι”, σχεδιάζουμε, δρούμε οργανωμένα και συναποφασίζουμε με τη μέγιστη δυνατή συναίνεση! Το σημαντικό πρώτο βήμα -πρωτοφανές για τη σύγχρονη ελληνική ιστορία- θα έχει γίνει.
Η επόμενη πρόκληση είναι να αναζητήσουμε τον τρόπο εφαρμογής των τριών σημείων, με συλλογικά οργανωμένο και -γι αυτό- άμεσα αποτελεσματικό τρόπο. Το ‘τραπέζι’ θα είναι ένας ασφαλής χώρος ηλεκτρονικής δημοκρατίας, που θα δώσει (για πρώτη φορά απο την αρχαιότητα) δυνατότητα κυβέρνησης στον πολίτη, καθώς και κατά τόπους συναντήσεις και συνελεύσεις. Αυτά θα είναι τα εργαλεία των αποφάσεών μας. Όσοι δεν έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο θα βοηθηθούν με τεχνολογία και γνώση από ένα μέλος της οικογένειάς τους ή από έναν άλλο πολίτη.»

«Να είσαι έτομος/η να συμμετάσχεις στην ασφαλή ηλεκτρονική πλατφόρμα Δημοκρατίας, που θα επιτρέψει τόσο τη συνδιαμόρφωση του πολιτεύματος και του Συντάγματος, όσο και την ισότιμη συμμετοχή των πολιτών. «

«Δεν αρκεί, πλέον, μόνο η υπογραφή σου, όπως δεν ήταν αρκετή τόσα χρόνια μια ψήφος σου ανά τετραετία για να διασφαλίσει τη Δημοκρατία. Όλο το παραπάνω βασίζεται στο ότι θα συμμετέχεις.

Η πραγματική Δημοκρατία μπορεί να σου εξασφαλίσει μια δύναμη ελευθερίας, αυτάρκειας, ασφάλειας και ευημερίας που δεν έχεις φανταστεί. Το ‘τίμημα’ όμως είναι, ότι τη Δημοκρατία την ασκείς καθημερινά, αλλιώς σου την αφαιρούν άμεσα.

Στο επόμενο βήμα, θα πρέπει να αφιερώνεις χρόνο κάθε βδομάδα, για να μελετήσεις ποιά από τα θέματα που αφορούν τη ζωή σου συζητιούνται, και ποιές είναι οι αποφάσεις που χρειάζονται τη συμμετοχή και την ψήφο σου.

Οι εμπνευστές της πρωτοβουλίας της Συμμαχίας των Τριών Σημείων, θεωρούμε ότι η πλέον δημοκρατική προσέγγιση είναι αυτή που θα επιτρέψει να τεθούν σε συζήτηση τα πάντα. Δεν καθορίζουμε εμείς ΠΟΙΟΝ τρόπο Δημοκρατιας θα αποφασισει το ΕΜΕΙΣ όταν δημιουργηθεί. Η Δημοκρατία επιτάσσει να αφήσουμε το σύνολο των πολιτών ν’ αποφασίσει μόνο του, με τις διαδικασίες που το ίδιο θα έχει καθορίσει και επί των αρχών που θα έχει θέσει. «

2. Παρά την συνεχή αυτο-επανάληψη της ‘πίστης’ μας και της θεωρίας μας για την άμεση ή συμμετοχική ή πραγματική δημοκρατία, σχεδόν όλοι που δημιουργούμε συλλογικότητες για να προωθήσουμε αυτή την αναγκαία αλλαγή, θεωρούμε ότι πρέπει να ορίσουμε το πώς θα είναι η συμμετοχή αυτή.
Ότι πρέπει τώρα, πριν ακόμη δημιουργήσουμε το ‘εμείς’, το υποκείμενο το οποίο θα καθορίσει τη θέλησή του, να διευκρινήσουμε ποιά θα είναι αυτή η θέληση.
Αυτό, αν το δούμε απ τη μεριά των πολλών και το συντάξουμε σε μια φράση είναι: Εκείνοι (η ομάδα) θα ορίσουν πώς εμείς (οι πολίτες) θα αποφασίζουμε, πώς θα εκλέγουμε, πώς θα εφαρμόζουμε τη θέλησή μας.
Σαφώς υπάρχει ανάγκη για δουλειά και προτάσεις για το πώς θα εφαρμοστεί αυτή η αλλαγή. Σαφώς και σεβόμαστε τη δουλειά αυτή, απ όπου κι αν προέρχεται.
Η λεπτή διαχωριστική γραμμή είναι ότι είναι άλλο να προσφέρεις τη δουλεμένη σου πρόταση στους πολίτες (όταν θα είναι εκεί να την ακούσουν) μαζί με τις δουλεμένες προτάσεις των δεκάδων άλλων συλλογικοτήτων που έθεσαν ως άμεση προτεραιότητά τους το ‘μετά’, και άλλο να βάζεις την πρότασή σου ως προϋπόθεση για συνεργασία, ως φράχτη που -φυσικά- μας ξαναγυρίζει πίσω εδώ που είμαστε: Στις εκατοντάδες μεμονωμένες και αντιθετικές ομάδες με κοινό κατά τα άλλα σκοπό.

3. Όσοι είδαμε το …αυτονόητο, ότι δηλαδή πρέπει κατ αρχήν να συμφωνήσουμε και να συμμαχήσουμε στα τρία σημεία, ως άτομα και ως παρέα, φυσικά και έχουμε συζητήσει και εργαστεί πάνω σ αυτό το ‘μετά’. Αλλά βλέπουμε ότι για να υπάρξει ‘μετά’, πρέπει πρώτα να υπάρξει το ‘εμείς’ που θα το επιθυμήσει. Και αφού αυτό το ‘εμείς’ καθήσει σ ένα τραπέζι συζήτησης, θα θέσει το ερώτημα: ΠΩΣ πραγματοποιούμε τα τρία σημεία στα οποία όλοι συμφωνήσαμε! (Το τρίτο σημείο είναι το μετά: η συμμετοχή των πολιτών στη Δημοκρατία).

Θεωρούμε ότι η ίδια η πράξη του να καθήσουμε ‘εμείς’ στο ίδιο τραπέζι, έχει ήδη ορίσει το υποκείμενο, που τώρα λείπει. Εμεις, οι έλληνες πολίτες.
Ότι η ίδια η διαδικασία της συζήτησης για την εφαρμογή των αλλαγών που θέλουμε, ΕΙΝΑΙ η άμεση δημοκρατία των πολιτών που οι τόσο επιθυμούμε να ‘ορίσουμε’.
Δηλαδή, εφόσον η συζήτηση θα γίνει και οι αποφάσεις θα ληφθούν από τους ίδιους τους πολίτες, εμάς, όχι με εκπροσώπηση από επαγγελματίες πολιτικούς, όχι με κομματικές γραμμές, αλλά με δημοκρατικό, άμεσο και ανοιχτό σε όλους τρόπο, η διαδικασία είναι η ουσία αυτού που οι ίδιοι θα συζητούμε.

Το αν θα αποφασίσει η πλειοψηφία των πολιτών που θα είματε εμείς το να ξεκινήσουμε ρεαλιστικά με το δεδομένο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που έχουμε τώρα, αλλά να απαιτήσουμε και να φέρουμε αλλαγή στον εκλογικό νόμο με την απλή αναλογική, ή θα χτυπήσουμε βαθύτερα και θα απαιτήσουμε την απαλλαγή των βουλευτών απ το μισθό και τα προνόμιά τους και τη συντόμευση της θητείας τους, ή θα οραματιστούμε έναν κόσμο όπου δε χρειαζόμαστε καθόλου βουλευτές γιατί το μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτών συμμετέχει σε όλες τις διαδικασίες διοίκησης, δε μπορούμε να το προεξοφλήσουμε στη δική μας ομάδα.
Μάλιστα, ακόμη κι αν σ αυτή την πραγματική δημοκρατία θα ήταν απόφαση της ομάδας μας αυτό, δεν έχουμε τη φαντασίωση ότι θα μπορέσουμε να συμπεριλάβουμε όλους τους σημαντικούς παράγοντες ώστε να βγάλουμε μια απόφαση που θα ήταν δίκαιη και πρακτικά αποτελεσματική. Θα χρειαστεί πολλή συζήτηση, πολλές δοκιμές, και πολλές αναθεωρήσεις, από πάρα πολλούς ενεργούς πολίτες που συμμετέχουν.

Αφού ειπώθηκαν τα παραπάνω, αν μπορούσαμε να βάλουμε σε λίγες λέξεις το όραμα της δικής μας ομάδας για το πώς θα ήταν ένα ιδανικό ‘μετά’, και να το προσφέρουμε ως έμπνευση μόνο σε όλους, θα λέγαμε:
Ένα πολιτικό σύστημα όπου οι πολίτες θα συμμετέχουν ενεργά, διαρκώς, με κέφι και επιμονή, που το ίδιο το σύστημα -αφού οριστούν οι απαράβατες αρχές του- θα μεταβάλλεται/προσαρμόζεται ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε περιοχής και κάθε εποχής, και ανάλογα με το βαθμό ανάπτυξης της πολιτικής συνείδησης των πολιτών, που θα αυξάνεται.
Με μια φράση, το σύστημα και οι νόμοι για τους πολίτες, και όχι οι πολίτες για το σύστημα και τους νόμους.

Ας θέσουμε τις βάσεις, ξεκινώντας απ το να γίνουμε εμείς, οι πολίτες, κι ας αφαιρέσουμε τα στεγανά απο την πολιτική μας και από τα μυαλά μας, ώστε να μπορέσουν αυτά που τώρα είναι θαμένα κάτω απ το φόβο, την οργή και την καχυποψία, τα πλεονεκτήματα της φυλής μας, ν ανθίσουν: Εφευρετικότητα, δημιουργικότητα, αγάπη για ζωή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s